Susturun geceyi…
Kalbim konuşmasın artık…
Her kelime yara,
Her hatıra mezar…


Bu şehir bana dar,
Bu hayat bana düşman.
Nereye baksam sen,
Nereye gitsem yalan…

Gülüşler yabancı,
Sesler bile soğuk.
Ben yaşadım diyorum,
Ama yaşamak bu değil, yok…

Bir sigara daha yaktım,
Adını söndürmek için.
Ama duman bile
Sen diye boğdu içimi…


Beni benden aldın,
Geri vermedin.
Bir kere “acıdım” deyip
Arkanı dönmedin…


Ben sevmekten değil,
Yaşamaktan vazgeçtim.
Bu kalp seni unutur mu?
Ben kaderle barıştım…

Adını yazdım duvarlara,
Geceler okudu.
Ben öldüm fark etmedin,
Bu şehir şahit oldu…

Ben sevmekten değil,
Nefes almaktan yoruldum.
Herkes mutlu olsun diye
Ben karanlıkta boğuldum…


Dost sandıklarım
Acımı seyretti.
Düşmanlarım bile
Benden daha merhametliydi…

Aynaya bakamıyorum,
Çünkü orda sen varsın.
Ben senden kalan
Bir enkazım artık, anla…

Kadehim dolu,
İçim bomboş.
Ne seni silebildim,
Ne kendimi toparladım, yok…


Ne dua fayda etti,
Ne beddua.
Bazı aşklar
Mezar olur insana…


Ben sevmekten değil,
Yaşamaktan vazgeçtim.
Bu kalp seni unutur mu?
Ben kaderle barıştım…

Yar diye sarıldım,
Bıçak gibi kestin.
Ben sana canımı verdim,
Sen üstüne bastın…

Ben sevmekten değil,
İnsan olmaktan yoruldum.
Herkes gülmeyi seçti,
Ben ağlamayı öğrendim…


Bir gün gelir de
Adımı sorarlarsa,
Deyin ki:
“Birini çok sevdi de
Kayboldu…”

Ne isyanım kaldı,
Ne umudum.
Ben hayattan değil,
Sensizlikten yoruldum…


Ben sevmekten değil,
Yaşamaktan vazgeçtim.
Bu dünya senin olsun,
Ben içimden gittim…

Geceler şahidim,
Duvarlar mezarım.
Adın hâlâ kalbimde,
Ama kalbim yarım…

Ben sevmekten değil,
Kendim olmaktan vazgeçtim.
Sevenler kaybedermiş,
Ben her şeyimi kaybettim…


Işıkları kapat…
Bu hikâye burada bitsin…
Sevenler ölmez derler,
Ben yaşarken bittim…